Beer onze Akita; voor altijd in ons hart

IMG-20150710-WA0005

Op 13-08-2004 werd ze geboren, een prachtige American Akita dame. 10 weken later sloot ik haar in mijn armen niet wetende dat ze een wel heel belangrijk deel in mijn leven zou worden. Ze was mijn steun en toeverlaat in leuke en minder leuke tijden. Waar het kon ging ze met me mee, zelfs stiekem wanneer ik moest werken als beveiliger en ik moederziel alleen op een bedrijventerrein rondliep. Ze paste zich overal aan, liep bijna altijd los en had ik alleen rond haar pubertijd een keer een moment dat ze zelf het bos wilde verkennen zonder mijn toestemming. Ze was een echte allemansvriend alleen toen ze op leeftijd raakte werd ze knorrig naar andere honden toe. Ook begon ze slechter te lopen en dacht ik “oh meissie ik kan je nog niet missen hoor”

Ze ging zo vaak mogelijk mee met mijn uitlaatservice toen ik deze net had opgericht. Op het laatst liet ik haar liever in alle rust thuis. Ze was gek op gras, tijdens onze wandelingen ging ze regelmatig in het gras liggen en in plaats van haar mee te trekken of te mopperen ging ik er bij zitten en genoten we samen van ons rustmomentje.

Dolgelukkig was ik dan ook toen het moment van verhuizen aanbrak en we haar een eigen grasveldje konden geven. Terwijl Mario zich op de verbouwing binnen stortte, ging ik alvast in de tuin aan de slag om er iets leuks van de maken. Uiteindelijk was het zover…het graszaad kon gezaaid worden. We keken dagelijks op onze knieeen of er al een sprietje boven kwam en konden niet wachten tot het zover was.

Liggend in het gras genoten we van het fantastische uitzicht, de rust en elkaar. Helaas brak een jaar later het noodlot toe. Geheel onverwacht en niet direct te herleiden kreeg ze op een avond een maagkanteling. De symptomen waren niet direct te koppelen aan een maagkanteling dus dachten we dat ze gewoon niet lekker was. Pas de volgende ochtend stortte mijn wereld in. Ik zag het direct, foute boel. Zo hard als ik kon scheurde ik naar de kliniek. Dierenarts was niet echt hoopvol meer maar toch startte ze direct een operatie. Ze leek te herstellen en zo stom als ik was ben ik pas naar de kliniek gereden toe we haar op konden halen. Dit was pas in de avond. Ik kan het mezelf nog steeds niet vergeven dat ik niet gelijk na de operatie terug ben gegaan naar haar. Een stagiaire die ik kon hield me heel de dag op de hoogte via de app, dat was superlief.

Toen we na het spreekuur aankwamen en doorliepen naar de plek waar ze bij aan het komen was zag ik dat het niet goed ging. Alsof ze er alles aan deed te wachten tot we er eindelijk waren, ik zag het in haar ogen ik knielde naast haar neer en stopte niet meer met huilen. Het was een vreselijk afscheid, we moesten haar laten gaan. Het mocht allemaal niet meer baten, het was te laat…

17 december 2015 is ze gecremeerd en hebben wij haar as begraven in haar geliefde tuin.

Ik mis haar nog iedere dag, ik heb zoveel van haar geleerd, over haar en over mezelf, iets dat moeilijk uit te leggen is. De band was enorm.

 

Voor altijd in ons hart    BEER

Judith Köhler

Ik ben Judith Köhler en ik ben eigenaresse van Anders & Meer Huisdierzorg. Naast het bieden van een uitlaatservice, neem ik ook graag de verzorging van uw huisdier over tijdens uw afwezigheid. Ik richt me op dieren die 'anders' zijn en daarmee ook andere verzorging nodig hebben. Dit kan door gedrag komen, maar ook door medische redenen.